تو به من خندیدی و نمی دانستی من به چه دلهره از باغچه ی همسایه سیب را دزدیدم.باغبان از پی من تند دوید ، سيب را دست تو ديد ، غضب آلود به من كرد نگاه ، سيب دندان زده از دست تو افتاد به خاك و تو رفتي و هنوز سالهاست كه در گوش من آرام آرام ، خش خش گام تو تكرار كنان مي دهد آزارم و من انديشه كنان غرق اين پندارم كه چرا خانه ي كوچك ما سيب نداشت . . .

چند روز پيش داشتم با خودم فكر مي كردم كه خدا دنيا رو واسه چي آفريده؟دنيايي كه به هيچكس وفا نمي كنه!دنيايي كه ظالمه!دنيايي كه اينقد ذهنامونو مشغول كرده كه داريم خدا رو فراموش مي كنيم!دنيايي كه . . . !غير از اينه كه خدا ميخواد اينجوري ما رو امتحان كنه؟ بعد با خودم گفتم اگه خودش نبود كه هدايتمون كنه،چي مي شد؟خواستم با خدا درد دل كنم.ولي يه درد دل متفاوت . . .

آه   اي  زمانه ي  پر  از  جفا  و   پر  ستم                 آه   اي  خرابه ي  پر  از  ريا  و  درد  و  غم

من   با  توكلم  به   خدا   زنده   مانده ام                 آه   اي   ارابه ي   متحرك    به   روي   يم

در  اين  زمانه  ي پر نيستي و هيچ و پوچ                 ترسم  در  اين  ميان  نتوانم  به   سر   برم

آه  اي  خدا  تو  نيز  به  من  هم  توجهي                 بنما  ز روي بخشش و لطفت كه من مرم ،

از   راه   تو   به   راه   دگران  و   غير   تو                  بي  ياد  تو  چگونه   توانم  به  هر   دمم ،

باشم   اميدوار  ،  به   آينده ها ، به   دور                 پس اي خدا تو هم كمكم كن كه سر نهم،

بر  آستان  طاعت   و   فرمان  و   اذن  تو                  آه   اي خدا چرا  من  خسته  نمي پرم ؟،

از اين جهان به آن همه جا لطف و مهر تو                  بي  لطف  و  مهر  تو  به  يقين در جهنمم

پس اي خدا تو در همه جا  باش  حافظم                  تا    در    پناه   تو    همه   رنجها بسپرم

عینک نمی زد که نگن عینکی.یه روز چاله ی جلوی چشمش رو ندید و زمین خورد.از اون روز به بعد،چلاق صداش مي كردند.

سنجاقکی را می شناسم که بالهایش در دستان تو شکست.نیندیشیدی بی بال به کجا توان خواهد رفت؟

                                                                    ((مرضیه هدایت))

                                                    

همه را رفتني بايد رفتني.شايد بي بازگشت،شايد.اما چه دلپذير است رفتني پربار! 

                                                                                     ((مرضيه هدايت))

                                                    

نه چشمي دوخته بر ناپيداهاي دور،نه در اين انديشه كه تو در كنارم و نه خود در كنار ديگري.نقلي شايد نه چندان دقيق از سهراب كه تنها باش و عاشق پاك باش و سر بزير . . .

                                                                    ((مرضيه هدايت))

-هی رفیق!اون دیگه چیه؟

-نمی دونم!من که تا حالا همچین موجودی نديده بودم!داره به ما نيگا هم مي كنه. . .بنگ گ گ

-هي رفيق!پاشو!چرا افتادي روي زمين!؟. . .اين موجوده به نظر خطرناك مياد. . .پاشو ديگه!بايد فرار كنيم!   

 

((تو رفته اي)).اين را هر شب گوشزد مي كنم به خودم تا صبح فردا روز تازه اي باشد.به اين ترتيب همه چيز رو به راه مي شود.فقط يك مساله ي كوچك باقي است.اين كه:روزهاي من تويي!

                                                                               ((امير رضا ناصري))

 

در بطن خاک،كرم ها،استوارترين گام زدن را مي ستايند؛

زيرا آنها كه استوارتراز همه گام مي زدند،اكنون مقوي ترين

غذاي شان اند.                            ((علي عبدالهي))

جایی بنویس:((هیچکس دوبار زندگی نکرده است.))

روزی دو بار به این نوشته نگاه کن . . .! 

احتمالات و فرضیات را چه خوب به من آموختی.گفتی:((احتمال اینکه عاشقت بمانم کم است،پس فرض کن که . . . رابطه ای در کار نبوده است.))

همین  که  نعش  درختی  به  باغ   می افتد              بهانه   باز  به   دست    اجاق  می  افتد

حکایت     من  و    دنیایتان    حکایت      آن               پرنده ایست   که   به   باتلاق  می  افتد

عجب   عدالت   تلخی   که   شادمانی   ها               فقط     برای    شما   اتفاق    می  افتد

تمام سهم من از روشنی همان  نوری است               که  از  چراغ  شما  در   اتاق   می  افتد 

به  زور جاذبه  سیب  از  درخت  چیده  زمین               چه  میوه ای  ز  سر  اشتیاق  می  افتد

همیشه    همره    هابیل    بوده      قابیلی               میان  ما  و  شما  کی  فراق  می  افتد؟