از آجیل سفره ی عید ، چند پسته ی لال مانده است! آنها که لب گشودند ، خورده شدند! آنها که لال مانده اند ، میشکنند!!! دندان ساز راست میگفت : پسته ی لال ، سکوتش دندان شکن است ...                                                                                                                    ((حسین پناهی))

تو قلیان چاق مکن می سوزه دستت

تو   قلیان   چاق   مکن  از  بهر   فایز       

خودم چاق میکنم، می دم به دستت                                   "فایز"

مهربانم، ای خوب !

یاد قلبت باشد، یک نفر هست که اینجا

بین آدمهایی که همه سرد و غریبند با تو

تک و تنها به تو می اندیشد...

وکمی ،

دلش از دوری تو دلگیر است...

                                             نه در پای علف های هرز ! ....

تو اگر نباشی ، من ، یک "دنیا " کم دارم ....

به خانه می رفت

با کيف

و با کلاهی که بر هوا بود

چيزی دزديدی ؟

مادرش پرسيد

دعوا کردی باز؟

پدرش گفت

و برادرش کيفش را زير و رو می کرد

به دنبال آن چيز

که در دل پنهان کرده بود

تنها مادربزرگش ديد

گل سرخی را در دست فشرده کتاب هندسه اش

و خنديده بود !

                                                                                            ((زنده یاد حسین پناهی))

بيراهه رفته بودم

آن شب

دستم را گرفته بود و می کشيد

زين بعد همه عمرم را

بيراهه خواهم رفت . . .

                                                         ((زنده یاد حسین پناهی))

که هیچگاه دیگر ، هیچ چیز ، جایش را پر نخواهد کرد ؛

نه موهای سیاه و نه دندان های سفید !

                                                        ((زنده یاد حسین پناهی))

 زندگی ، یعنی بازی ؛ سه ، دو ، یک ... سوت داور ... بازی شروع شد ... !

این روزها را هیچگاه از یاد نمی برم ؛ چون دیگر تو را از یاد نخواهم برد. به خاطر آسایش امروزم ، به تو مدیونم !

خدایا :

" تو آن طوری هستی که من دوست دارم ؛ پس من را طوری کن که خودت دوس داری ! "